makale
28-12-2008, 19:35
GİRİŞ
1980'lerin başından itibaren iktisat politikalarına hakim olan neo-liberal yaklaşım, finansal serbestleşmenin tamamlanmasıyla birlikte gelişmekte olan ülkelerin ihtiyaç duyacakları kaynakları dışarıdan kolaylıkla sağlayacakları argümanına dayanmaktadır. Teorik olarak finansal serbestleşmenin üç temel vaadi bulunmaktadır: Kredi hacminin genişlemesi, ulusal faiz oranının düşmesi ve sermayenin reel maliyetinin azalarak dünya çapında "convergence"nın (yakınsama) sağlanması. Böylece, yatırım hacmi artacak ve büyüme gerçekleşecek, gelir dağılımı olumlu yönde değişecektir.Ülkemiz ve diğer gelişmekte olan ülkelerde yaşanan sorunların söz konusu yaklaşımdan kaynaklandığını ileri sürenler yanında, bu yaklaşımın gerçekçi bir şekilde uygulanmamasına bağlayan aksi görüşler de bulunmaktadır. Neo-liberal politikaların kurumsal çapta savunuculuğunu yapan IMF'in Fınance&Development dergisinde çıkan aşağıdaki yazıda, IMF uzmanları Jonathan D.Ostry ve Carmen M. Reinhart çeşitli ülkeler deneyiminden çıkan ilginç sonuçları değerlendirmektedirler. Gelişen ülkelerde, özel tasarruflar reel faiz oranlarındaki değişmelere nasıl karşılık verirler? Bu sorunun yanıtı, birtakım politikaların etkililiği ile ilgili yargıları etkileyecektir. Örneğin, daha yüksek reel faiz oranlarının ortaya çıkmasına yol açan finansal liberalizasyon, hanehalklarının tüketim kararlarını erteleyerek, daha fazla tasarrufta bulunmalarına neden olacaktır. Başka bir deyişle, tüketim ve tasarrufun daha yüksek faiz oranlarına duyarlılığının anlamlı olup olmadığını ortaya koyacaktır. Benzer şekilde, mali politika şokları yurt içi faiz oranlarındaki hareketlenmelere katkıda bulunduğu zaman; bunların dış cari hesap üzerindeki etkisi, özel tasarrufların reel getiri oranlarındaki değişmelere ne kadar uyumlu olduğuna bağlı olacaktır.
Anahtar Kelimeler : Tasarruf
Sayfa Adedi : 4
Kaynak: (Active Dergisi) Yr:2003 No:33
Yayıncı: ALKIM
Buraya Tıkla (http://rapidshare.com/files/177579972/Geli_mekte_olan_uelkelerde_tasarruf_ve_reel_faiz_o ranlar_.pdf)
1980'lerin başından itibaren iktisat politikalarına hakim olan neo-liberal yaklaşım, finansal serbestleşmenin tamamlanmasıyla birlikte gelişmekte olan ülkelerin ihtiyaç duyacakları kaynakları dışarıdan kolaylıkla sağlayacakları argümanına dayanmaktadır. Teorik olarak finansal serbestleşmenin üç temel vaadi bulunmaktadır: Kredi hacminin genişlemesi, ulusal faiz oranının düşmesi ve sermayenin reel maliyetinin azalarak dünya çapında "convergence"nın (yakınsama) sağlanması. Böylece, yatırım hacmi artacak ve büyüme gerçekleşecek, gelir dağılımı olumlu yönde değişecektir.Ülkemiz ve diğer gelişmekte olan ülkelerde yaşanan sorunların söz konusu yaklaşımdan kaynaklandığını ileri sürenler yanında, bu yaklaşımın gerçekçi bir şekilde uygulanmamasına bağlayan aksi görüşler de bulunmaktadır. Neo-liberal politikaların kurumsal çapta savunuculuğunu yapan IMF'in Fınance&Development dergisinde çıkan aşağıdaki yazıda, IMF uzmanları Jonathan D.Ostry ve Carmen M. Reinhart çeşitli ülkeler deneyiminden çıkan ilginç sonuçları değerlendirmektedirler. Gelişen ülkelerde, özel tasarruflar reel faiz oranlarındaki değişmelere nasıl karşılık verirler? Bu sorunun yanıtı, birtakım politikaların etkililiği ile ilgili yargıları etkileyecektir. Örneğin, daha yüksek reel faiz oranlarının ortaya çıkmasına yol açan finansal liberalizasyon, hanehalklarının tüketim kararlarını erteleyerek, daha fazla tasarrufta bulunmalarına neden olacaktır. Başka bir deyişle, tüketim ve tasarrufun daha yüksek faiz oranlarına duyarlılığının anlamlı olup olmadığını ortaya koyacaktır. Benzer şekilde, mali politika şokları yurt içi faiz oranlarındaki hareketlenmelere katkıda bulunduğu zaman; bunların dış cari hesap üzerindeki etkisi, özel tasarrufların reel getiri oranlarındaki değişmelere ne kadar uyumlu olduğuna bağlı olacaktır.
Anahtar Kelimeler : Tasarruf
Sayfa Adedi : 4
Kaynak: (Active Dergisi) Yr:2003 No:33
Yayıncı: ALKIM
Buraya Tıkla (http://rapidshare.com/files/177579972/Geli_mekte_olan_uelkelerde_tasarruf_ve_reel_faiz_o ranlar_.pdf)